Op 3 mei 2000 werd er bij Dorien vastgesteld dat ze leukemie had. Op 4 mei hadden wij een afspraak met Prof. Offner in het UZ Gent. Daar vertelde hij aan Dorien dat ze leukemie had en wat dat juist in hield.
Ze was enorm geschrokken en weende heel erg. We probeerden haar in al ons verdriet te troosten.
Vrijdag 5 mei werd ze opgenomen op de afdeling hematologie. Dit was het begin van een lange lijdensweg.. Ze werd omringd door hele lieve verplegers en verpleegsters. Die dag vertrokken al haar klasgenoten naar Parijs voor een studiereis.
Onmiddellijk werd er gestart met een zware chemokuur ( die één jaar zou duren). Op 11 mei 2000 overleed Dorien haar meter. Dit had ze nu ook nog te verwerken. 16 mei werd haar meter begraven, Dorien mocht er niet heen wegens infectiegevaar. Mijn zus Linda bleef bij haar.
Ondertussen lag Dorien al op een steriele kamer want haar witte bloedcellen waren heel laag wegens de chemo en de bestraling. We moesten zelf steriele kleding aantrekken om binnen te gaan in haar kamer. Elke dag kwamen familie en vrienden op bezoek.
Dorien had heel graag dat ik bij haar was, ook 's nachts. Dit had ik haar dan ook beloofd bij het begin van haar ziekte. Haar kamer ging vol kaartjes van al haar vrienden en familie.
Toen de zoon van mijn zus (Sam) zijn Plechtige Communie deed, kreeg Dorien die zaterdagmorgen een epilepsieaanval. Ze werd gereanimeerd. Ze werd naar IZ gebracht en daar werd verder onderzocht wat er aan de hand was. Ondertussen kreeg ze de ene aanval op de andere. Na 3 dagen kregen we te horen dat Dorien rechts verlamd was, ze had een trombose gekregen. Ze werd naar haar kamer teruggebracht waar een lange weg van revalidatie begon. Eerst moest ze haar arm opnieuw leren gebruiken en dan moest ze opnieuw leren stappen samen met kinesiste Elke. Het was verschrikkelijk hard voor haar. Toch was ze steeds goedgezind en toverde altijd een glimlach te voorschijn. Revalideren en ondertussen heel ziek zijn van de chemo werd realiteit. . Dokter Drieghe en Dokter Dosche stonden ons en haar heel erg bij. Ook Hilde, Karen, Laurence, Annie, Chris, de verpleging , deed al wat mogelijk was.
Op 03/06/00 mocht ze naar huis en begon de revalidatie thuis. Elke dag kwamen de thuisverpleegster Christien en Nancy om Dorien haar spuitjes te zetten. Ook Katleen (haar kinesiste) kwam dagelijks om te revalideren. Zij werden echte vrienden.
Oma, opa, zus en broers, neven en nichten kwamen haar steunen.
Als Dorien thuis was ging ze zoveel mogelijk naar school, zoniet kwamen oma en peter bij haar.

Het schooljaar zat er voor Dorien op. Dankzij haar goede uitslagen de voorbije maanden kon ze overgaan naar het 5de jaar. Haar wens was om mee te gaan met de klas naar Engeland. Wij waren een beetje bang, maar dankzij leraar Eddy Van Der Maelen werd haar droom waar. Patsy ging mee en gaf haar spuitjes. Er werd daar voor haar goed gezorgd.
Op school hielden haar vrienden alles bij. Regelmatig kwamen vrijwillige leerkrachten les geven aan Dorien. Zo bouwde ze een hechte vriendschap op met Karien (lerares mv ). Zij kwam vaak langs voor een babbel of een troostend woord.
Dankzij de organisatie 'make a wish kon Dorien haar wens volbracht worden. Ze had dolgraag een bromfiets. Het 'make a wish' team (Elke, Gunter en Severine) bezorgden haar die verrassing op 11 november. Ze bakten wafels en maakten er een dag van om nooit te vergeten.
Op een dag kwam de klas op bezoek en hadden voor Dorien een grote beer mee. Dorien hield erg veel van knuffels. Ondertussen gingen we 2 x per week naar de dagkliniek voor controle.

Tussendoor, bij koorts, werd Dorien weer opgenomen en begonnen de bestralingen.. Dorien verloor haar haar en werd heel erg ziek. Isabel (vrijwilligster kankerliga) kwam af en toe met haar knutselen. Weeral vele bezoekjes van familie en vrienden. Dorien was nooit alleen.
Dorien werd opnieuw opgenomen. Ze had een dubbele longontsteking. Ze was zwaar ziek. Toch heb ik haar nooit horen klagen. Als iemand vroeg 'hoe gaat het', zei Dorien goed.
Ook de leden van haar zwemclub brachten een bezoekje en hadden een grote bruine knuffel mee. Ik ging zo veel mogelijk werken, dan kwam oma langs. Bram deed heel veel voor zijn zus en ging elke dag mee met zijn papa op bezoek.
Tussendoor kwam Annelies, Stefanie, Nico , Ellen, Emilie, Nele, Elke, Brenda, Sam en Benjamin een babbeltje slaan.
Sofie en Elin (buurmeisjes) kwamen op bezoek met een grote Winnie the pooh.
Dorien deed alles om toch terug naar school te kunnen gaan.
In september begon ze met haar onderhoudstherapie en werd haar catheter verwijderd.
In februari was de kanker er terug. Er waren zulke mooie vooruitzichten, maar wat nu?
Dorien werd onmiddellijk opgenomen. Opnieuw chemo en op zoek naar een donor. Dorien kreeg hersenvliesontsteking. Enorme hoofdpijn wekenlang.
Ondertussen werkte Dorien volop aan haar eindwerken. Haar klasgenoten en klastitularis mevrouw De Pelseneer wilden dat Dorien absoluut aanwezig was op de 100 dagen. Dorien had dankzij Mevrouw De Pelseneer een hele mooie avond. Op 26 juni kon ze haar diploma in ontvangst nemen. Het was zeer ontroerend.
Eindelijk een donor gevonden, een mevrouw uit Duitsland.
Ze werd opgenomen op 9 september 2002.
Dorien kreeg 2 x per dag chemo en bestraling, als voorbereiding van haar transplantatie. Ze hield zich heel sterk. Marie-Paule, de psychologe, ging eens mee een kijkje nemen op de bestraling. Ze had enorme bewondering voor Dorien, zo ziek en zo lang stil liggen.
Dorien liet zich inschrijven aan de Hogeschool St-Lieven in Aalst voor het eerste jaar kleuteronderwijs.
Dit was haar grote wens.
Ze hield al haar cursussen bij met behulp van Stefanie en Ellen. Haar mentor Mevrouw Leen De Zutter bracht af en toe een bezoekje.
Stilaan werd ze te zwak en te ziek. Op 20 september werd ze getransplanteerd om 2 u 's nachts. Ik was bij haar, dit was het begin van een nieuw leven.
Het werden zware dagen, ze kon niets meer alleen, ze at niet meer, haar mond stond vol aften van de bestraling en de chemo.
Toch vocht ze verder en werd stilaan beter. Regelmatig bezoek van oma, peter, tantes en nonkels, vrienden.
Op 1 oktober mocht ze naar huis, heel vroeg voor zo iets zwaar doorstaan te hebben.
Dorien had 8 mooie weken en moest 2 x per week naar het ziekenhuis voor baxters sandoglobulines om de afstoting tegen te gaan.
Op 16 november 2002 vierden we samen met familie en vrienden Dorientjes 18 de verjaardag. Het was voor haar en ons een hele mooie dag.

Opeens had Dorien koorts en werd ze opgenomen op de beenmergtransplantatie, dezelfde kamer als voordien.
Daar leerden we Ben kennen. Hij was ook aan het vechten.
Dorien werd slechter en slechter, ze kreeg hevige diarree. Het werden bangelijke nachten en dagen. Mevrouw De Pelseneer bracht een bezoekje en zag dat Dorien heel erg ziek was.
25 december mocht ze voor een dagje naar huis en ook op 1 januari mocht ze naar huis tot de dag nadien.
Ze was zo ziek dat ze niet goed besefte of ze thuis was of niet.

Op 6 januari kreeg ze plots ademhalingsstoornissen . De dokters werden er bijgehaald.
Grote paniek. Ik belde Doriens papa op en Dorien werd opgenomen op IZ.
Wat nu?
Dorien werd beademd . De prof. verzekerde ons dat er niets aan de hand was met haar ziekte, het was iets anders.
Wij huurden ons een kamer op het familieverblijf en verbleven er samen met haar broer Bram.
Gelukkig werden we opgevangen door haar lieve verpleegkundigen van de afdeling en mochten we troost zoeken bij hen op de afdeling. Mijn zus en broer kwamen bijna elke dag met haar oma voor 10 m op bezoek. Elke dag hetzelfde, toestand stabiel.
We kregen ook veel steun van onze broers en zussen, neven en nichten en andere familie en vrienden.
Speciale dank aan Berna, Annie, Hilde, Laurence, Marie-Paule, prof. Offner en Prof. Noens, Wannes, oma, peter, meter, Bram, Benjamin, Sam, Wendy, Wim, Lennert, Tante Linda, nonkel Johan, nonkel Rudi, Martine, nonkel Luc, Sonja, Stefanie, Emilie, Ellen, Annelies, Nico, Dokter Anna, Dokter Schauwvliege, Hervé, Lien, Petra, Chris, Karien, mevr De Pelseneer, Johny, Marleen, Elin, Sofie, Antoinette, Peggy en Frank.
16 januari wou Karin (lerares) absoluut Dorien bezoeken. Het leek of ze een voorgevoel had. Het was de laatste keer.
Toen we op 16 januari op bezoek gingen vertelde de dokter ons dat ze voor Dorien niets meer konden doen. Dokter Bouderez had Dorien 6 maanden gevolgd op de dagzaal en had nu de taak ons het slechte nieuws te melden. Ook hij had veel verdriet.
Mijn zus Linda, schoonbroer Rudi en mama waren bij ons en weenden met ons mee. Vlug werd de familie verwittigd. Mijn broer, zijn vriendin Sonja, Johans broer Luc en vriendin Martine kwamen nog op tijd.
Dorien kreeg de sacramenten toegediend en om 22u 37 verliet ze ons heel zachtjes.
We werden opgevangen door Annie en Hilde haar dikke vrienden.
Nu kan ons gevecht beginnen in een leven zonder Dorien. Vanaf nu is Dorientje samen met haar neefje Davy, haar meter en haar opa.